nieuw
%20foto%20bij%20blog.jpg)
10 april 2012
Hierbij een oproep om zomogelijk een bijdrage te leveren aan het geluk van dit gezin in Varanasi. Een druppel op een gloeiende plaat? Ja zeker, maar een mens moet ergens beginnen! Catherine, mijn reismaatje in Varanasi heeft contact gelegd met deze familie. We spraken veel over hoe we hen zouden kunnen ondersteunen. Ik doe in ieder geval deze oproep en heb mijn eerste bedrag gedoneerd.
Op mijn laatste reis door India ontmoette ik Ajay Kumar. Hij had jou ook kunnen treffen. Zou je om hem heen lopen? Of heb je ruimte om contact te maken?
Crisis in hoofd en huis
Ajay Kumar, net als wij onderga je een crisis, wat ga je doen? Al vier jaar heb je niet gelachen, al vier jaar leef je in kopzorgen. Het is crisis, wij in het westen houden ons geld op zak. Maar wat als je dochtertje dringend moet worden geopereerd? En je hebt weinig. Je woont en werkt als masseur in Varanasi. In je eigen dorp viel niets te verdienen. In de stad lukt dat matig. Je ouders lieten je niets na. Wat doe je? Jij verkoopt je piepkleine huisje, je basis, je veiligheid, je reserve. En je weet dat dit het begin van het einde is. Je dochter Sriyansu blijft in leven, maar je gezin glijdt razendsnel richting de financiële afgrond. Je huurbaas vraagt te veel voor een cel van 1½ bij 2½. Je twee kinderen moeten naar de lagere school. Je baas blijft meedogenloos de helft van je verdiensten opeisen. Er blijft onvoldoende over. Je moet geld lenen. Je vrouw zit thuis in het donker om elektriciteit te besparen. Je hongert naar voedsel voor je gezin. Al vier jaar heb je niet gelachen, al vier jaar leef je in de zorgen. Ga je gedwongen op de stoep wonen? Gaat je familie zich prostitueren? Beneem je jezelf het leven? Om je vrouw en twee kinderen vervolgens dezelfde keuzes te laten? En dan rolt er een euro naar binnen. Misschien wel een paar. Wellicht van u, van degene die dit leest. Je kunt het niet geloven. Je lacht voorzichtig. Je wordt in het zadel geholpen. Door mensen die dat kunnen. Je droomt van een klein financieel opstapje. Want je wilt het uiteindelijk wel zelf doen. Maar dat éne stapje, weg bij die afgrond. Dat is school voor je dochtertje en zoontje! En je weet dat dit het begin van een begin is. Ajay Kumar, moge je crisis wijken. Voor 33,33 euro per maand. Was getekend, namens Ajay (42) en Lalita Kumar (39), Sriyansu (5), Pransu (3) en Catherine van der Linden, Jet Menger
29 februari 2012
Inmiddels ben ik 2 dagen thuis. Het verwerken van alle indrukken en de vermoeidheid en het wennen aan het weer terug in het dagelijkse ritme zal nog wel even tijd kosten. Verder natuurlijk werken aan het maken van foto's, het beschrijven en prijzen van de nieuwe sjaals.
Er is nog een onderwerp waar ik nog wat over kwijt wil. In het hotel in Varanasi werkte een arjuvedische masseur. Na een aantal behandelingen kwam Cato met hem in gesprek. Ajay was in onze ogen typisch iemand die tussen wal en schip dreigt te raken door een opstapeling van factoren:
1. een zwakke financiele positie (hij heeft nu ongeveer 1 massage per dag waar hij 200 rupees (€ 3,20) mee verdiende. De komende maanden droogt die bron op, in het warme seizoen komen er geen toeristen);
2. geen familie waarop hij kan terugvallen;
3. de verkoop van zijn land/huis omdat zijn dochter geopereerd moest worden.
Nu dreigt hij met zijn gezin af te glijden naar grotere armoede. 's Avonds tijdens het eten spraken Cato en ik vaak over wat we voor hem zouden kunnen doen: Hoe blijft hij zelf verantwoordelijk voor zijn situatie en waar is een extra duwtje in de rug nodig om erger te voorkomen. Cato heeft zich zijn lot aangetrokken en ik steun haar hierin. We zinnen op een goede ondersteuning. Hierover later meer.
Liefs Jet
Delhi, zondag 26/2. We vertrekken vannacht om 4.15 uur.
In Delhi, gisteren, gezocht naar een project dat vrouwen ondersteunt in Gujarat. ' Shrujan', 'threads for life' heet het. Gujarat is een deelstaat in het westen van India, ten zuiden van Pakistan. In de verschillende dorpen wonen vrouwen die zeer bedreven zijn in het bewerken van stoffen. Van prachtig borduurwerk tot tie and dye geverfde stoffen. Via Shrujan komen de producten op de markt. Helaas was de tentoonstelling in Delhi al afgelopen (en zijn er winkels in Mumbai). Ik had me verheugd op deze stoffen en producten. Helaas, volgende keer dan maar naar Gujarat :)
Wel was er een andere verkoop/tentoonstelling van andere projecten in de textielbranche.
De drijvende kracht achter dit project is een gepensioneerde vrouw die wat wil teruggeven aan de wereld, zoals ze zei. Ik ben 2 uur blijven hangen, gekletst, vragen gesteld, gekeken hoe veel en hoe snel indiase vrouwen kopen. Prachtig.
Belangrijk voor mij is dat ik graag projecten ondersteun en kijk naar de verkoopbaarheid van de producten. Alleen mooie producten die we graag dragen, we mooi vinden, bieden op den duur de ondersteuning die nodig is. En biedt ook de eerlijkheid aan de vrouwen dat wat ze maken werkelijk waarde heeft. De vrouw die ik sprak vertelde dat ze dit principe als leidraad hanteerde. We zaten mooi op een lijn. Maandag stuurt ze me een mail over de wasvoorschriften en samenstelling van de stoffen/sjaals die ik gekocht heb. En de volgende keer ben ik bij haar thuis welkom. Prima lijkt me.
Thuis ga ik foto's uploaden. Zelfs met hulp hier lukt het niet. (Niet de software geinstalleerd die nodig is?). Er volgt nog een afsluitend stuk met reflectie en conclusies. In maart, en dat is snel , probeer ik de nu ingekochte sjaals op de zomerpagina te plaatsen.
Ik hoop dat je met plezier gelezen hebt en een indruk hebt van mijn dagen in India.
Liefs Jet
24 februari 2012
Al rondlopend op straat zie ik overal textiel om me heen: daar kom ik voor. Ik kijk naar wat mensen dragen en wat er in de winkels te koop is. In Varanasi waren veel Hindoes om zich te baden in de Ganges, om hun dierbare overledenen te laten verbranden enz . Varanasi (het oude Benares) is een echte bedevaartsplaats. Daarmee is er vraag naar verschillende soorten textiel. Een kleur die ik veel zag was fel oranje: oudere overledenen werden in oranje doeken gewikkeld en verbrand. Verder veel bloemenslingers van oranje afrikaantjes te offeren in de tempel en veel geestelijken die oranje dragen in allerlei schakeringen.Voor de rijkere indiase bedegangers wordt een veel duurdere kwaliteit sari's aangeboden. Voor 10 maar ook voor 1000 euro kun je een sari kopen. Een sari bestaat uit 6 meter stof die op een speciale manier om het lichaam gedrapeerd wordt. Het laatste einde wordt over de linker schouder geslagen en heeft vaak extra versiering omdat dit een zichtbaar stuk van de stof is.
Mannen doen sjaals om het hoofd. Vooral de fietsriksja- mannen en vrachtfietsers dragen de prachtigste geruite doeken. Verder werd bij het baden in de Ganges ook mooie katoenen doeken gebruikt voor het afdrogen, als lendedoek enz. Ik heb ook 'streetwear' doeken ingekocht . Mooie geruite katoenen stof. Ook aan deze aankopen zit weer een verhaal vast.
de riksja- rijder De verkoper in zijn winkel
De laatste grote groep textielgebruikers zijn de toeristen: veelal jonge mensen van overal vandaan komen hier. Om klassieke indiase muziek te bestuderen, om zich te verdiepen in het Hindoeisme enz. Ook de textielverkoop is op deze groep toegespitst: veel kleurige hippiekleding is overal te koop .
23 februari
De moslimwijk in Varanasi was lastig te vinden: met de fietsriksja en uitstappen voor een bioscoop (die inmiddels gesloten was) en dan de steeg in vond ik het bedrijf van de aangeprezen verkoper uit de Trottergids.De vijftiger die me ontving was vriendelijk en stuurde me erop uit met zijn zoon. Weer verschillende stegen door maar de degumming en bleken van de strengen zijde. In ruwe zijde zit een soor plak(gum van de rupsen die vrijkomt bij het poppen). De plak wordt uit de zijde gewassen. De ruwe zijde heeft de kleur van ongebleekte katoen en wordt daarna gebleekt. Van zijderups tot stof is een heel proces wat niet volledig zichtbaar werd.
Ongebleekte zijde
In een volgende steeg waren mannen draaden voor een weefgetouw aan het klaar maken, een prachtig rode schering. De weverij was wel in bedrijf. In een donkere ruimte (vanwege een powercut ) stonden een aantal weefgetouwen opgesteld waar vnl jonge mannen aan het werk waren. Specialiteit is het jacquard weven vooral ook van brocaat/ zijde stoffen.
Na een nachtje slapen ben ik terug gegaan naar twee winkels met in mijn hoofd wat ik wel en niet wilde kopen en voor welke richtprijs. Ik heb gekozen voor verschillende soorten sjaals en van ieder type maar weer een beperkt aantal, Tie and Dye sjaals in diepe felle kleuren, dunne katoen, vrolijk zomers. Katoenen Bockprint sjaals in pastelkleuren met bloemmotieven en een rand aan beide uiteinden in andere kleuren en motieven. De aloude ( ik heb er goede herinneringen aan: ik kreeg er een van mijn opa en oma toen ik een jaar of 19 was) dunne zijden sjaals machinaal met blockprint bedrukt. (En Annet: ik weet nu waar jouw sjaal vandaan komt en hoe die gemaakt wordt!) . Verder nog een aantal prachtige wollen sjaals uitgezocht in bruin.grijze tinten. En de Diamond sjaal in rood-en blauwe zijde/wol kwaliteit zoals ik al verkoop. Voor de winter al mooie wollen sjaals in ruiten en in bruine- beige pasteltinten ingekocht.
En over de prijzen? Ik was niet tevreden over mijn onderhandelings vaardigheden. Misschien heb ik het maximale eruit gehaald, maar waarschijnlijk niet. Ik ben niet een grote klant en prijzen dalen naarmate er meer gekocht wordt. Koppie erbij en me niet laten afleiden, niet te aardig willen zijn. Hard op de inhoud, zacht op de relatie. Het laatste lukt wel, Het eerste nog niet. Inkopen doen is ook vertrouwen hebben in dat het goed komt: geld uit durven geven en weten dat ik het ga terugverdienen. Aan het einde van de dag wel buikpijn hierover. En ook bijna walging over het vele kopen.
Het blijft boeiend, dat zeg ik steeds en dat is ook zo. Hoe ik vooral op mezelf moet vertrouwen is de kern.
Straks stap twee, hoe neem ik het mee/stuur ik het op en doe ik dan wettelijk wat ik moet doen qua importeren.
Inmiddels ben ik in Varanasi met mijn vriendin Cato. Vanmiddag gaan we naar de Moslim wijk om te kijken hoe de zijde op kleine schaal geproduceerd wordt. Van het ontpoppen van de rups tot het weven.
(Het uploaden van foto's lukt al even niet, vanmiddag of morgen ga ik weer een dappere poging doen)
Wordt vervolgd,
Liefs Jet
20 februari 2012
In de middag bij aankomst in Jaipur , zoals ik al schreef de eerste groonthandel bezocht. Het zakendoen, het onderhandelen is een groot ritueel met regels en gwoonten die ik nog onvoledoende onder de knie heb. Eerdere ervaring in Afrika maakt me wat voorzichtig. Ik wil niemand voor het hoofd stoten. Ik ben uit op langdurige contacten en wil volgend jaar (eventueel ) terug kunnen komen.
Het ritueel start met een vraag wat ik wil zien om vervolgens de gewone rondleiding te doen. Ik word eerst naar de handicrafters geleid. Er is iemand aan het werk als blockprinter en op een klein lapje van 20 x 20 cm wordt me gedemonstreerd hoe het blockprinten in zijn werk gaat. 4 verschillende blocks voor 4 kleuren waarin de olifant geprint wordt. Nog interessanter zijn de jongens die stoffen met de hand borduren.
Jongens borduren opgespannen stof,
dit wordt een jasje voor een bruidegom
Vervolgens wordt ik naar boven geleid naar een grote ruimte met aan alle wanden kasten met textielwaren. Wanneer ik nogmaals zeg dat ik voor sjaals/stoles kom , wil hij me toch eerst de bedcovers laten zien. In kort tijd spreidt de man met zijn asisstent 6 a 7 verschillende bedcovers uit. Ik kijk welwillend ondertussen nadenkend hoe ik vriendelijk kan zeggen dat ik niet geinteresseerd ben.
De demonstratie laat verschillende types zien, in verschillende technieken (blockprint, borduren, patchwork), in 1 of meerdere kleuren, van verschillende materialen (kunststof, katoen , zijde) en dus in verschillende stijlen, van hippiekleurig (oranje met blauw , groen, rood) naar paleis-chique (witte zijde afgewerkt met goudband). En ook van goedkoop naar duur. De laatste is het mooist en het duurst.
Met de sjaals gaat dit niet anders. Van goedkoop naar duur, verschillende technieken, verschillende materialen en alles in meerdere kleuren te koop. Van begin af aan zeg ik dat ik graag wil kijken maar de eerste keer niet zal kopen. De kans om even zelf te kijken krijg ik niet. Er wordt me een plek op een bank aangeboden, een kopje thee en de show begint. En letterlijk alles wordt uit de kast gehaald. Ook de dingen die ik echt niet wil, het maakt niet uit, zo gaat dat nu eenmaal en een van de assistenten gaat daarna weer alles opruimen. Ik hoef me daar niet ongemakkelijk onder te voelen. En ook als ik even ontsnap komt er de verkoper achter me aan om te vragen wat ik zoek. En ook dan weer alles uit de kast. Als ik erom vraag wordt een prijs genoemd per stuk maar die zal anders zijn wanneer ik meer koop. Dit is een soort richtlijn waar ik goed over na moet denken 's avonds.
Waar ik mogelijk in geinteresseerd zou kunnen zijn wordt als ' semi final' apart gelegd. Na deze eerste ronde ben ik knockout; ik zal de finale niet halen zo. Ik geef aan dat ik er eerst over na wil denken en nu niets beslis. Dat werkt voor mij goed. De verkoper is bang dat ik vertrek en niet meer terugkom. Als in een echte clifhanger vraagt hij me of ik nog fabrics (stof aan de meter) wil zien. Iemand suggerreert dat ik daar ook iets van kan laten maken. Simpel: morgen is het klaar en ik kom dan zeker terug. Ik zoek nog twee simpele sjaals uit voor mezelf, die hoef ik nu niet te betalen.
Er is voldoende aanbod
s' Avonds ga ik matchen: prijzen, producten, onderhandelingsruimte.
Wordt vervolgd.
19 februari 2012
Gisteren naar Jaipur gereden vanuit Neemrana. Langs het Amber fort. Gebouwd in de 16 eeuw door een Marahadja. Praxchtig zandsteen boven op de heuvel. Bedoeld als kracht en macht uitstralend naar het omtringende land is het in het fort een en al elegantie in versieringen en bouwstijl. Met de ' mirrorroom' als hoogtpunt. Het pleiserwerk van de muren en het gewelfde plafond is versierd met schilderwerk en kleine spiegeltjes.In Jaipur kwam het textiel al snel op mijn weg, gewoon op de hoek van de straat , een stapel kapokmatrassen met mooi gestrepte tijk.
Bij de eerste groothandel waar Nilem mij naar toe bracht bestond de introductie uit een demonstratie van de blockprint techniek. Vandaag, bij een volgende groothandel, was in een ruimte een man met groot enthousiasme de bewerkte, geblockprinte kleden aan het wassen, hij sloeg de lapen op een steen. Hij maakte veel lawaai en spetterde nogal. Bij de zelfde groothandel werd door een tweetal jongens van een jaar of 16 bespannen stof met de hand bestikt met kralen. Een lange jas als van een vorst. Een bestelling van een bruidegom voor zijn huwelijksdag. Is dit de kinderarbeid waar we aan denken?
15 februari 2012
15 februari ga ik naar India, contacten leggen, winkels en projecten bezoeken en inkopen voor de komende zomer. Spannend, nieuw en heel erg inspirerend! Vanaf half maart staat de collectie op de site! Wanneer je iets speciaals wilt maar het niet kunt vinden dan kan ik voor zoeken. Hoe werkt het? Je geeft aan welke kleur, materiaal, mogelijk dessin en maximum prijs. Misschien heb je een staaltje voor de kleur en stofsoort dat ik kan meenemen Ik zoek en koop 2 - 4 best passende sjaals, afhankelijk van het aanbod, misschien sms-en we nog tussendoor voor overleg. Kies en beoordeel zelf of het voldoet aan je wensen, is dat het geval dan koop je, zo niet geen probleem. Vanuit India ga ik verslag doen met foto’s en tekst, volg me via mijn blog: http://www.jetmengersjaals.nl/blog/1/index.htmlEric neemt tijdens mijn afwezigheid de verkoop voor zijn rekening.
Liefs, Jet